Öykülerim

Obradovic soyunma odalarının olduğu koridorda ağır ağır ilerledi. Bakışları, avını gözüne kestirmiş bir kaplan gibi, koridorun sonundaki bir noktaya odaklanmıştı. Elleri ceplerindeydi ve yüzünde...

Bugün düne kıyasla daha çok yürüdüm, daha az mola verdim. Tempomu arttırmam gerekiyor yoksa sonbahar rüzgarlarına yakalanacağım. Aslında yolu yarıladım sayılır. Bundan sonrası için...

Evet evet Ufuk'ta yeni bir gelişme göze çarpıyor... İçerik ve detaylar kafamda yavaş yavaş oluşmaya başladı... Bakalım sonunda ortaya ne çıkacak... Hadi hayırlısı...

Mezuniyetten yirmi yıl sonra lise arkadaşlarımla ilk kez buluşacağım için çok heyecanlıydım. Okul bitmiş hepimiz kendi yolumuzu çizmiş, bambaşka hayatlara yelken açmıştık yıllar önce....

Her sabah olduğu gibi, bu sabah da alarmımın çalmasını bekledim. Vücut saatim alarmın çalmasından beş dakika öncesine ayarlanmış gibi her sabah beni 05.55’te uyandırırdı....

Fransa’nın başkentinde cıvıl cıvıl bir yaz günü sabahıydı. Bulutsuz gökyüzünü yükselmekte olan güneş ısıtmaktaydı.  Çiçeği burnunda Parisli Lionel Messi, Paris’in kafeleriyle ünlü şirin semti...

Kanatsız bir periydi o. Küçükken geçirdiği kaza kanatlarını almıştı ondan. Arkadaşları uçup gökyüzünde süzülürken onlara aşağıdan el sallardı. Alışmıştı ama buna. Bir eksiklik değil...