Öykülerim

Elimde tuttuğum cep telefonumda navigasyon aplikasyonu açıktı. Bir taraftan navigasyonu takip ederken, diğer taraftan sağımda ve solumda yükselen binaların kapılarının üzerinde yazan apartman adlarına...

Her sabah olduğu gibi, bu sabah da alarmımın çalmasını bekledim. Vücut saatim alarmın çalmasından beş dakika öncesine ayarlanmış gibi her sabah beni 05.55’te uyandırırdı....

Bugün düne kıyasla daha çok yürüdüm, daha az mola verdim. Tempomu arttırmam gerekiyor yoksa sonbahar rüzgarlarına yakalanacağım. Aslında yolu yarıladım sayılır. Bundan sonrası için...

Sakin ol, sorun yapma mutlaka bu da çözülecektir. Daha önce de bu problemlerle karşılaştın bunu da çözeceksin şüphen olmasın. Lanet olsun! Kendime yaptığım telkinler...

Küçük çocuk kumun üstüne ters şekilde koyduğu kovaya elindeki kürekle vuruyordu. İçindeki kumun kovanın şeklini almasını ve bir kale oluşturmasını umuyordu. Dalgaların sesi ufaklığın...

Küçük çocuk yerinde duramıyordu. Çok heyecanlı olduğu her halinden belliydi. Nasıl heyecanlı olmasın belki de hayatında ilk defa uçağa binecekti. Üzerinde renkli renkli ayıcıklar...

“Hayda! Yine mi topukluyorsun?” “Yapma Allah aşkına Hakan, gitmem gerektiğini söyledim ya. Israr etme lütfen.” “Ya bırak, kimi kandırıyorsun? Hep aynı terane. Ne zaman sana işim...