Öykülerim

1. bölüm için: tık tık 2. bölüm Otobüse binmek için çok uğraştım ama başaramadım. Otobüsün şoförü otobüsün ön tarafının dolu olmasından dolayı ön kapıdan başka...

İki yıldır tatil yapmamıştım. Şu önbeş gün benim için iki yılın biriken yorgunluğunu atmam için ilk ve tek fırsattı. Muhtelemen bir iki yıl daha...

Hikayenin birinci bölümünü okumamışları şuraya alalım. 2. Bölüm Küreklere daha güçlü asılmaya başladım. Düşen her neyse vakit kaybetmeden öğrenmek istiyordum. Nesneye yaklaştıkça merakım yerini tedirginliğe bırakmaya...

“Hayda! Yine mi topukluyorsun?” “Yapma Allah aşkına Hakan, gitmem gerektiğini söyledim ya. Israr etme lütfen.” “Ya bırak, kimi kandırıyorsun? Hep aynı terane. Ne zaman sana işim...

Evet evet Ufuk'ta yeni bir gelişme göze çarpıyor... İçerik ve detaylar kafamda yavaş yavaş oluşmaya başladı... Bakalım sonunda ortaya ne çıkacak... Hadi hayırlısı...

Küçük çocuk yerinde duramıyordu. Çok heyecanlı olduğu her halinden belliydi. Nasıl heyecanlı olmasın belki de hayatında ilk defa uçağa binecekti. Üzerinde renkli renkli ayıcıklar...

Hatay’a varan Fenerbahçe kafilesini üç bin kadar coşkulu Fenerbahçe taraftarı havalimanında karşılamıştı. Uçaktan inen ve havalimanından çıkıp onları kamp yapacakları otele ulaştıracak otobüse doğru...