Öykülerim

Mezuniyetten yirmi yıl sonra lise arkadaşlarımla ilk kez buluşacağım için çok heyecanlıydım. Okul bitmiş hepimiz kendi yolumuzu çizmiş, bambaşka hayatlara yelken açmıştık yıllar önce....

Her sabah yaptığım gibi Kadıköy'deki evimden Beşiktaş'taki işyerime gitmek üzere vapur iskelesine gelmiştim. 8.15 vapurunun kalkmasına daha 10 dakika vardı ama iskele şimdiden hınca...

Uzun zamandır hikaye yazmadığımı fark ettim. Aklımda birkaç fikir de var. Kısa zaman içerisinde kıpırdanmalar görebilirsiniz...

Kanatsız bir periydi o. Küçükken geçirdiği kaza kanatlarını almıştı ondan. Arkadaşları uçup gökyüzünde süzülürken onlara aşağıdan el sallardı. Alışmıştı ama buna. Bir eksiklik değil...

1 Küçük bir çocuk yaklaştı sabah yanıma, otobüs durağında. Taş çatlasa birinci ya da ikinci sınıfa gidiyordur diye geçirdim aklımdan. Ufak parmakları ile sımsıkı tuttuğu...

Güneşe ulaşabilmek için elini uzatmıştı. Parmaklarını açıp kapatıyor ama güneşi elinde hissedemiyordu. Demekki ulaşabileceğinden uzaktaydı. "Bir de zıplarsam belki ulaşırım" diye düşündü. Zıpladı elbette....

Bugün düne kıyasla daha çok yürüdüm, daha az mola verdim. Tempomu arttırmam gerekiyor yoksa sonbahar rüzgarlarına yakalanacağım. Aslında yolu yarıladım sayılır. Bundan sonrası için...