Öykülerim

Yavaş yavaş, süzülür gibi aşağı doğru düştüğümü hatırlıyorum. Hayal meyal hatırladığım diğer birşey ise etrafımda benim gibi süzülen diğerlerinin de olduğuydu. Yalnız değildim... Gözlerimi açtığımda...

Mezuniyetten yirmi yıl sonra lise arkadaşlarımla ilk kez buluşacağım için çok heyecanlıydım. Okul bitmiş hepimiz kendi yolumuzu çizmiş, bambaşka hayatlara yelken açmıştık yıllar önce....

Paris. Soğuk bir kış akşamı.... Steve Mandanda bir reklam görüşmesi için Paris'e gelmişti. Elindeki kapı kartını avucunun içinde sıkarak otel odasına doğru yavaş adımlarla ilerliyordu....

Hatay’a varan Fenerbahçe kafilesini üç bin kadar coşkulu Fenerbahçe taraftarı havalimanında karşılamıştı. Uçaktan inen ve havalimanından çıkıp onları kamp yapacakları otele ulaştıracak otobüse doğru...

Başlığa aldanıp geldiyseniz kusura bakmayın lütfen. Neden böyle bir başlık attığımı ben de bilmiyorum. İlgi çekmek istiyorum sanırım. Yazdıklarımın cazibesi yeterli olmayınca çocukça oyunlara...

  Önsöz İnsanın emeklerinin ödülle taçlandırılması gerçekten harika bir duygu. Hele ki ortaya bir edebi eser çıkartıyorsanız ve okuyanların akıllarına, kalplerine dokunabiliyorsanız bunun verdiği mutluluğu hayatta...

Yedi yıldır blog yazıyorum ama dün olanları anlatabilecek kelimeleri doğru seçebilecek miyim emin değilim. Düne kadar Düşlerden Gerçeğe’nin bir gün içindeki en yüksek sayfa...